Realizacje konserwatorskie (opis poszerzony)
Zamek w Sanoku. (XVI / XVII wiek)
Praca przy konserwacji zamku w Sanoku była bardzo interesująca i nietypowa jak na dzisiejsze czasy. Podjęto decyzję przywrócenia renesansowego wyglądu Zamku po dewastacji Austriaków. Praca wiązała się z odtworzeniem kamieniarki (portale drzwiowe i okienne) w oparciu o odnalezione oryginalne fragmenty kamieniarki oraz ślady – negatywy pozostawione po kamieniarce w murach zamku.
W oparciu o odnalezione fragmenty kamiennych portali (po szczegółowej inwentaryzacji archeologicznej i architektonicznej) wykonano projekty rekonstrukcji dla poszczególnych renesansowych portali drzwiowych i obramień okiennych.
Pierwotne, odnalezione elementy z piaskowca oczyszczono, wzmocniono strukturalnie. Poszczególne elementy sklejono w połączeniu z bolcowaniem oraz uzupełniono ubytki formy kitem mineralnym. Brakujące fragmenty odtworzono i wykonano z nowego kamienia (po wcześniejszym zaakceptowaniu projektów). Portale zamontowano w strukturze muru kryptoszkieletowego.
Gabinet holenderski i przedsionek do gabinetu na Wawelu (XVII w.)
Prace konserwatorskie miały na celu zahamowanie
postępującego procesu zniszczeń oraz przywrócenie walorów artystycznych
dekoracji sklepienia Gabinetu Holenderskiego i przedsionka.
Wykonano badania konserwatorskie oraz odkrywki pokazujące zasięg pierwotnego stiuku oraz uzupełnień.
Stiuki odczyszczono z brudu i kurzu oraz wtórnych nawarstwień w postaci farb i pobiał, wzmocniono i podklejono. Uzupełniono ubytki oraz skorygowano kształt niektórych uzupełnień. Przeprowadzono konserwację malowideł ściennych.
Ratusz w Jeleniej Górze (XVIII w)
Prace konserwatorskie polegały na przywrócenie pierwotnej estetyki elewacji - ukazaniu naturalnej kolorystyki tynków i kamiennego detalu architektonicznego, jak i nałożeniu nowych powłok barwnych na malowane partie elewacji.
Największym problemem okazało się usunięcie betonowej zacierki leżącej na powierzchni kamiennego cokołu. Piaskowanie nie zdało egzaminu - podjęto decyzję mechanicznego usunięcia cementu metodą groszkowania. Kamień wzmocniono strukturalnie i uzupełniono w technologii firmy Remmers.
Typowa konserwacja XIX w elewacji ceglanej polegająca zasadniczo na prawidłowo przeprowadzonym oczyszczeniu powierzchni cegieł, uzupełnieniu ubytków cegieł kitami mineralnymi oraz uzupełnieniu czarnych spoin, jakże typowych dla tego okresu budownictwa o cechach historycznych. Oczyszczanie cegły metodą chemiczną wspomagana parą wodną.
Kościół świętych Piotra i Pawła w Krakowie (XVII w.)
Kompleksowa konserwacja elewacji kamiennej z bogatą dekoracją rzeźbiarską.
Po raz pierwszy w Polsce, a na pewno w Krakowie zastosowano do oczyszczania kamiennej elewacji nowoczesny system CePe (kontrolowane piaskowanie (tu możliwość doboru, gradacji oraz ilości ścierniwa, jak również ciśnienia) w przeciwieństwie do powszechnie stosowanego czyszczenia za pomocą piaskowania z dużą ilością wody (agregaty Karcher).
Zastosowano nową metodę odsalania dolomitów metodą swobodnej migracji soli do rozszerzonego środowiska - kompresy trwale mokre, nie wysychające.
Dekoracja stiukowa prezbiterium kościoła p.w. św. św Piotra i Pawła w Krakowie (XVII w.)
W wyniku prac konserwatorskich usunięto przyczyny zniszczeń i przywrócono wygląd dekoracji stiukowej sklepienia prezbiterium zbliżony do pierwotnego. Szczególny nacisk położono na prace badawcze związane z rozpoznaniem technologii obiektu ( m.in. za ołtarzem znaleziono synopię w kolorze ciemno-czerwonym imitującą modelunek formy elementów rzeźbiarskich – pierwsza faza rozmieszczenia „rysunku” kompozycji przed nałożeniem plastycznego stiuku).
Zastosowano tradycyjną technologię konserwacji stiuków. Wszelkie uzupełnienia i rekonstrukcje wykonano barwioną masą stiukową o składzie zbliżonym do pierwotnego. Całość dekoracji wzmocniono metodą wielokrotnego powlekania gorącym roztworem kleju glutynowego. Wykonano rekonstrukcje i uzupełnienia monochromatycznej warstwy malarskiej koloru szarego wykonano w technice zbliżonej do pierwotnej (kazeina wapienna, węgiel drzewny).
Elewacje kościoła p.w. NMP z Lourdes w Krakowie (Kościół Misjonarzy) XIX w.
Konserwacja elewacji ceglanych z kamiennymi elementami architektoniczno rzeźbiarskimi oraz blacharką. Elewacje oczyszczono metodami chemicznymi w technologii firmy Remmers, uzupełniono ubytki. Przywrócono pierwotne malowane na kolor czarny spoinowanie.
Pomnik Żołnierzy 12 Pułku Piechoty w Wadowicach.
Przeprowadzono pełną konserwację kamiennego pomnika oraz metalowego ogrodzenia. Konserwację kamienia przeprowadzono w oparciu o technologię firmy Remmers.
Podstawowym założeniem i celem planowanej konserwacji wszystkich obiektów wzgórza katedralnego było przede wszystkim powstrzymanie procesu niszczenia oraz przywrócenie pierwotnych walorów estetycznych.
W przypadku Katedry konserwacja polegała na zharmonizowaniu partii tynkowanych z partiami kamiennymi (przed konserwacją wizualnie Katedra była podzielona na dwie części). Przeprowadzono pełną konserwację wątku kamiennego, uszkodzone tynki usunięto i zastąpiono nowymi – partie tynkowane pokryto w całości cienką warstwą tynku barwionego w masie. Odsłonięto i uzupełniono kamienny cokół w części tynkowanej. Przywrócono pierwotny wygląd uszkodzonych i zaślepniętych marmurowych portali.
W przypadku dzwonnicy i kaplicy Ogrójcowej przeprowadzono naprawę tynków oraz położono na całej powierzchni tynk cienkowarstwowy barwiony w masie. Partie kamiennego cokołu dzwonnicy z uwagi na odspojenie od rdzenia muru zdemontowano i powtórnie osadzono stosując system kotew ze stali nierdzewnej.
Pałac I.K. Poznańskiego w Łodzi (XIX w)
Bardzo interesująca praca konserwatorska obejmująca nie tylko konserwacje elewacji z bogatym wystrojem architektoniczno-rzeźbiarskim, ale również szereg rekonstrukcji opartych na rzetelnych badaniach materiałów archiwalnych oraz badaniach archeologicznych.
Przeprowadzono kompleksową konserwację elewacji ogrodowych - północnej i zachodniej oraz przewiązki (łącznik z fabryką). Prace obejmowały pełną konserwację tynków i sztukaterii, wymianę pokryć dachowych i opierzeń, konserwację i rekonstrukcję elementów metalowych (kraty okienne i balkonowe, lambrekiny i akroteriony), stolarki drzwiowej i okiennej oraz witraża.
Przeprowadzono szereg badań i konsultacji w wyniku, których opracowano projekty rekonstrukcji brakujących elementów dekoracyjnych - wazy, lampy, nadbudowę wieży z dekoracją attyki, aranżację placu przed podjazdem z rekonstrukcją balustrady ogrodowej.
Projekty zrealizowano. Zasadnicze prace konserwatorskie wykonano w technologii firmy, Remmers.
Bożnica Tempel (Postępowa) (XIX w)
Prace przy konserwacji sztukaterii na elewacji frontowej – nowe odlewy i uzupełnienia. Sztukaterie odtworzono w technologii zbliżonej do pierwotnej.
Przeprowadzono pełną konserwację kamiennego pomnika. Rozczłonkowane elementy połączono w jedną całość.
Rzeźbę św. Jana Nepomucena wykonaną z piaskowca oczyszczono i odsolono. Odnalezione elementy krzyża skotwiono i sklejono. Ubytki formy uzupełniono gotowym, barwionym w masie kitem mineralnym.
Wykonano nową głowicę toskańską z marmuru (pierwotna poważnie uszkodzona!). Trzon kolumny poddano konserwacji, górną część ze względu na poważne uszkodzenia poddano resekcji, a ubytek formy uzupełniono nowym kamieniem. Zaślepnięte i pokryte warstwą gipsu powierzchnie marmuru przeszlifowano i przepolerowano.